บทที่ 344 เจ้าก้อนแป้งจอมขี้อ้อน
เจ้าตัวเล็กค่อยๆ ยันข้อศอกลงบนเตียงนอนนุ่มๆ ของแม่ ก่อนจะใช้สองมือเล็กป้อมประคองแก้มยุ้ยๆ ของตัวเองเอาไว้ ดวงตากลมโตใสแป๋วจ้องมองใบหน้าของผู้เป็นแม่ที่กำลังหลับใหลอย่างไม่วางตา
โอ้โห! แม่สวยจังเลย!
นี่คือความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของเจ้าหนูหมิงหาน แม่ของเขาคือผู้หญิงที่สวยที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมาบนโลกใบนี้เลย ไม่ใช่แค่สวยอย่างเดียวนะ แม่ยังเป็นแม่ที่ใจดีแล้วก็อ่อนโยนที่สุดในโลกด้วย ขนาดเสียงพูดของแม่ยังเพราะกว่าใครเพื่อนเลย!
เจ้าก้อนแป้งตัวน้อยจ้องมองใบหน้าแม่ของเขาอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน ราวกับว่าภาพตรงหน้าเป็นภาพวาดที่สวยงามที่สุดเท่าที่เคยมีมา แต่แล้วเพียงแค่การมองดูอย่างเดียวก็ดูเหมือนจะไม่เพียงพอต่อความต้องการของหัวใจดวงน้อยๆ อีกต่อไป เขาเริ่มขยับตัวอย่างช้าๆ ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีอยู่พยายามปีนป่ายขึ้นไปบนเตียงอย่างทุลักทุเล ในที่สุดเจ้าตัวเล็กก็สามารถพาตัวเองขึ้นมานั่งแปะอยู่ข้างๆ กายของแม่ได้สำเร็จ
เจียงหลีหลับลึกจนแทบไม่รับรู้อะไร แต่ในห้วงนิทรานั้นเธอกลับรู้สึกเหมือนมีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองเธออยู่ไม่ห่าง แถมยังมีสัมผัสยุบยิบเหมือนมีใครเอานิ้วมาจิ้มเบาๆ ที่ปลายจมูกกับแก้มของเธอซ้ำไปซ้ำมา
คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันอย่างรำคาญ เจียงหลีบ่นพึมพำออกมาทั้งที่ยังหลับตาอยู่ "ลั่วเยี่ยนชิง อย่ามากวนน่า!"
เสียงของแม่ทำเอาเจ้าก้อนแป้งหมิงหานสะดุ้งสุดตัว เขารีบชักมือเล็กๆ ของตัวเองกลับมาแนบไว้ที่อกทันที ที่แท้ก็เป็นเขาเองนี่แหละที่เอานิ้วไปจิ้มแก้มกับจมูกแม่ ก็เขาอดใจไม่ไหวจริงๆ นี่นา แค่อยากจะเล่นกับแม่สักหน่อยเท่านั้นเอง
เกือบไปแล้วไหมล่ะ! แม่อีกนิดเดียวก็จะตื่นอยู่แล้วเชียว!
เจ้าหนูถอนหายใจอย่างโล่งอกพร้อมกับตบหน้าอกตัวเองเบาๆ แต่ใครจะไปคาดคิดว่าจังหวะนั้นเอง แม่ที่เขาคิดว่ายังหลับสนิทอยู่กลับลืมตาขึ้นมาเสียอย่างนั้น ดวงตาสองคู่สบประสานกันอย่างพอดิบพอดี
เจียงหลีถึงกับกะพริบตาปริบๆ เพื่อปรับสายตาให้เข้าที่ "..."
เจ้าตัวยุ่งนี่มาทำอะไรตรงนี้เนี่ย พอสติสัมปชัญญะกลับมาครบถ้วนแล้ว เธอจึงเอ่ยถามลูกชายตัวน้อย "บอกแม่หน่อยได้ไหมคะ ว่าหานหานมาทำอะไรอยู่ตรงนี้"
เจ้าก้อนแป้งตอบเสียงอ่อย "หานหานอยากเล่นกับแม่ครับ"
"ถ้าอย่างนั้นทำไมลูกไม่เรียกแม่ให้ตื่นล่ะจ๊ะ" แทนที่จะเรียกกันดีๆ แต่กลับมาเล่นซนจิ้มแก้มจิ้มจมูกเธอแบบนี้ ช่างเป็นเด็กที่ซนไม่เบาเลยจริงๆ!
"ก็พ่อบอกว่าแม่ยังไม่ตื่นนี่ครับ พ่อไม่ให้หานหานส่งเสียงดัง"
"อย่างนั้นเหรอจ๊ะ แต่การกระทำของลูกเมื่อกี้นี้ มันก็รบกวนเวลานอนของแม่เหมือนกันนะรู้ไหม"
ดวงตาของเจ้าตัวเล็กสลดลงทันที "ผมขอโทษครับ"
"ไม่เป็นไรจ้ะ ไม่เป็นไร" เจียงหลียิ้มออกมาอย่างเอ็นดู "เอาล่ะ ตอนนี้แม่ต้องลุกไปแต่งตัวก่อนนะคนเก่ง ไปรอแม่ที่ห้องนั่งเล่นก่อนได้ไหมครับ"
เจ้าหนูหมิงหานพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย "ได้ครับ! แต่ว่า... หานหานขอหอมแม่ก่อนได้ไหมครับ"
"ลูกชายบ้านเรานี่ช่างมีมารยาทจริงๆ เลยนะ อยากจะหอมแม่ก็ยังรู้จักขออนุญาตก่อนด้วย เก่งที่สุดเลย!" เจียงหลีเอื้อมมือไปหยิกแก้มกลมๆ ของลูกชายเบาๆ ดวงตาฉายแววรักใคร่
"แน่นอนว่าต้องได้สิจ๊ะ แต่ว่า... ตอนนี้ยังไม่เหมาะเท่าไหร่"
เจ้าก้อนแป้งเอียงคอกะพริบตาแป๋วแหววอย่างไม่เข้าใจ "ทำไมเหรอครับ"
"ก็เพราะว่าแม่ยังไม่ได้แปรงฟันล้างหน้าเลยน่ะสิ ถ้าลูกมาหอมแม่ตอนนี้ มันจะไม่สะอาดนะจ๊ะ" เจียงหลีอธิบายเหตุผลพลางค่อยๆ ประคองเจ้าตัวเล็กให้ลุกขึ้นยืนบนพื้นข้างเตียง
"แต่หานหานไม่รังเกียจแม่นี่ครับ" ในสายตาของเจ้าหนู แม่ของเขาทั้งตัวหอม ทั้งสะอาดสะอ้าน ไม่มีตรงไหนสกปรกเลยสักนิด
คำตอบของลูกชายทำเอาเจียงหลีหลุดหัวเราะออกมา เธอยกมือขึ้นไปขยี้กลุ่มผมนุ่มของเขาเบาๆ "แม่รู้จ้ะว่าลูกไม่รังเกียจ แต่แม่ก็ต้องเป็นตัวอย่างที่ดีในเรื่องความสะอาดให้ลูกๆ ของเราเห็นไม่ใช่เหรอจ๊ะ"
"...ก็ได้ครับ!" ในที่สุดเจ้าก้อนแป้งก็ยอมพยักหน้ารับแต่โดยดี "ถ้าอย่างนั้นผมไปรอแม่ที่ห้องนั่งเล่นนะครับ!"
"จ้ะคนเก่ง" เจียงหลียิ้มรับอย่างอ่อนโยน
ไม่กี่นาทีให้หลัง เจียงหลีก็เดินกลับเข้ามาในห้องนั่งเล่นด้วยสภาพที่สดชื่นแจ่มใส ทันทีที่เห็นเธอ เจ้าหนูหมิงหานก็รีบวิ่งเอาขาสั้นๆ ของตัวเองเตาะแตะเข้ามาหาทันที หญิงสาวจึงย่อตัวลงแล้วช้อนร่างเล็กๆ ขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะเอียงแก้มเนียนของตัวเองไปให้
"มาเลยจ้ะ ทีนี้แม่ให้ลูกหอมได้แล้ว"
เจ้าก้อนแป้งดีใจจนยิ้มกว้าง เขาโน้มตัวเข้าไปหอมแก้มแม่ฟอดใหญ่อย่างชื่นใจ แล้วพูดเสียงใสแจ๋ว
"แม่ก็ต้องหอมหานหานด้วยนะครับ"
ว่าแล้วก็ชี้นิ้วป้อมๆ ไปที่แก้มยุ้ยๆ ของตัวเอง พร้อมกับส่งสายตาออดอ้อนเป็นประกายวิบวับไปให้แม่
"ได้เลยครับผม" เจียงหลีรับคำอย่างแข็งขัน ก่อนจะก้มลงไปหอมแก้มลูกชายกลับไปฟอดใหญ่ไม่แพ้กัน
เจ้าหนูหมิงหานหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างพอใจ "แม่ใจดีที่สุดในโลกเลย!"
คำชมจากลูกชายทำเอาเจียงหลีอดที่จะหัวเราะออกมาดังๆ ไม่ได้ ในบรรดาลูกๆ ทั้งสามคน เจ้าตัวเล็กคนนี้นี่แหละที่ขี้อ้อนที่สุด แถมยังปากหวานเป็นที่หนึ่งเลยจริงๆ "พ่อของลูกชงนมผงไว้ให้แล้วนะ นั่งรออยู่ตรงนี้แป๊บนึง เดี๋ยวแม่ไปหยิบมาให้"
[จบบท]