บทที่ 404: สงบเสงี่ยมหน่อย
เจียงหลีใช้เวลาครุ่นคิดอยู่เพียงชั่วครู่ การสละเวลาไปอัดรายการแค่สัปดาห์ละครั้ง ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรกับตารางชีวิตประจำวันที่เธอวางแผนไว้สำหรับตัวเองและลูกๆ เลยสักนิด มันเป็นข้อเสนอที่น่าสนใจไม่น้อย
"อย่าปฏิเสธเลยน่า ฉันเชื่อมั่นในตัวเธอนะ ถ้าฉันบอกว่าเธอทำได้ ก็แปลว่าเธอต้องทำได้สิ"
คำพูดของอู๋เยว่ทำให้เจียงหลีหลุดจากภวังค์ เธอจึงพยักหน้าเบาๆ เป็นการตอบรับ
เมื่อเห็นสัญญาณนั้น อู๋เยว่ก็ฉีกยิ้มกว้างอย่างเก็บอาการไม่อยู่ แววตาของเธอทอประกายแห่งความยินดีออกมาอย่างชัดเจน "เยี่ยม! เราตกลงกันตามนี้นะ งั้นเดี๋ยวสุดสัปดาห์นี้ ฉันจะให้คนขับรถมารับเธอกับเด็กๆ ที่บ้านเลย
อ้อ จริงสิ ต้องเล่าให้ฟังเลยว่าซ่งเสี่ยวหร่าน ลูกสาวของฉันน่ะเป็นแฟนคลับตัวยงของเธอเลยนะ ลูกได้ยินเรื่องที่เธอเล่านิทานเก่งมาจากเวยเวยบ่อยๆ จนตอนนี้เอาแต่รบเร้าให้ฉันหาโอกาสพามาเจอเธอให้ได้"
รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเจียงหลี เธอไม่ได้เอ่ยอะไรเกี่ยวกับเรื่องนั้น แต่เปลี่ยนไปถามถึงประเด็นที่สงสัยแทน "แล้วรายการที่เธอว่านี่มีชื่อว่าอะไรเหรอ"
"ก่อนที่จะตอบตกลง รายการของเรายังไม่มีชื่อเป็นหลักเป็นแหล่งเลย แต่พอเธอถามขึ้นมาแบบนี้ ไม่รู้อะไรดลใจ อยู่ๆ ในหัวของฉันก็มีชื่อหนึ่งผุดขึ้นมาเลย" อู๋เยว่หัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี ความสุขล้นปรี่จนปิดไม่มิด
เจียงหลีต้องเผลอกระตุกมุมปากอย่างช่วยไม่ได้ คิ้วเรียวสวยของเธอเลิกขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกขัน "ดูเหมือนว่าฉันจะเป็นแรงบันดาลใจให้ได้เหมือนกันสินะ"
"ใช่สิจ๊ะ! ฮ่าๆๆๆ" อู๋เยว่หัวเราะเสียงดังลั่นอย่างไม่เกรงใจใคร ความสุขของเธอทะลักออกมาจนกลายเป็นเสียงหัวเราะที่ดังก้องไปทั่วบริเวณนั้น
บรรยากาศรอบตัวเริ่มจอแจขึ้นเรื่อยๆ เมื่อผู้ปกครองคนอื่นๆ ทยอยเดินทางมารับลูกหลานของตนเอง และแน่นอนว่าเสียงหัวเราะที่โดดเด่นของอู๋เยว่ได้ดึงดูดสายตาจากทุกคนให้หันมามองเป็นจุดเดียว เจียงหลีรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาที่ใบหน้าทันที เธออยากจะขยับตัวออกห่างจากเพื่อนใหม่คนนี้ให้รู้แล้วรู้รอด จะได้ไม่มีใครเข้าใจผิดว่าเธอเป็นพวกเดียวกันกับผู้หญิงที่จู่ๆ ก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาไม่หยุด
แต่ในเมื่อความสัมพันธ์ฉันเพื่อนได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว การกระทำเช่นนั้นคงดูไร้น้ำใจจนเกินไป เธอจึงทำได้เพียงแค่เอ่ยปากเตือนอีกฝ่ายเบาๆ "เราช่วยลดระดับเสียงลงหน่อยได้ไหม"
คำเตือนของเจียงหลีทำให้อู๋เยว่ได้สติ เมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองตกเป็นเป้าสายตาจากคนรอบข้าง ความอับอายก็ถาโถมเข้าใส่เธออย่างจัง เธอรู้สึกราวกับว่าพื้นดินใต้เท้ากำลังจะแยกออกเป็นหลุมลึกให้เธอได้หล่นลงไปซ่อนตัวจากสายตาเหล่านั้น
ทำไมเธอถึงได้หัวเราะเสียกิริยาขนาดนี้นะ ภาพลักษณ์นักบริหารหญิงผู้สุขุมที่สั่งสมมานานพังทลายลงในพริบตา น่าอายชะมัด!
"ทำไมไม่เตือนฉันให้เร็วกว่านี้" อู๋เยว่หันมามองเจียงหลีด้วยสายตาตัดพ้อปนน้อยใจ
"ฉันก็เตือนเธอทันทีที่เสียงหัวเราะระลอกแรกดังขึ้นแล้วนะจ๊ะ" เจียงหลีตอบกลับพร้อมกับเหลือบสายตามองอย่างมีจริต ก่อนจะเอ่ยต่ออย่างอดไม่ได้
"มองเผินๆ ก็ดูเป็นผู้หญิงทำงานที่ฉลาดหลักแหลม ที่ไหนได้ ฉันคงจะตาต่ำไปหน่อย เธอก็แค่เด็กสาวตัวโตๆ ที่ทำอะไรตามใจตัวเอง ไม่ได้ใส่ใจรายละเอียดรอบข้างเลยสักนิด"
"แม่สาวน้อย เธอว่าใครเป็นเด็กสาวตัวโต หะ?" อู๋เยว่เปลี่ยนโหมดทันควัน เธอรวบไหล่ของเจียงหลีเข้ามาใกล้ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า "พี่สาวคนนี้ไม่ได้เปิ่นนะ ฉันก็แค่..."
"อ้าว ทำไมหยุดพูดไปล่ะคะ คุณพี่สาว" เจียงหลีเลิกคิ้วมองอย่างรอคอยคำตอบ
"ฉันก็แค่... ไม่ได้ใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ รอบตัวต่างหาก ใช่แล้ว ปกติฉันก็เป็นคนแบบนี้แหละ แต่ฉันไม่ได้เปิ่นนะ อย่ามาเรียกพี่สาวคนนี้แบบนั้นเชียว
ส่วนมาดสุขุมที่เธอเห็นน่ะเหรอ บอกความลับให้ก็ได้ว่าฉันแกล้งทำทั้งนั้นแหละ แต่พอได้มาอยู่กับเธอแล้ว จะให้ฉันเสแสร้งต่อไปอีกได้ยังไงล่ะ จริงไหม"
"พี่สาวเหรอคะ" เจียงหลีทวนคำนั้นเบาๆ ดวงตาหงส์ที่งดงามของเธอหรี่ลงเล็กน้อยขณะจ้องมองใบหน้าของอู๋เยว่ "อยากจะเป็นพี่สาวของฉันขนาดนั้นเชียวเหรอคะ สหายอู๋เยว่"
"ไม่ได้หรือไง ฉันอายุมากกว่าเธอตั้ง 8 ปีเต็มนะ ให้เธอเรียกฉันว่าพี่สาวมันก็สมควรแล้วไม่ใช่เหรอ" ถ้าได้นางฟ้าแสนสวยคนนี้มาเป็นน้องสาว ต่อให้ต้องทำอะไรเธอก็ยอม!
เจียงหลียิ้มที่มุมปาก น้ำเสียงของเธอฟังดูผ่อนคลายแต่แฝงไปด้วยความนัย "ฉันมองเธอเป็นเพื่อน แต่เธอกลับอยากจะเลื่อนสถานะมาเป็นพี่สาวฉัน คุณสหายอู๋เยว่คะ คุณคิดว่าตัวเองสุขุมกว่าฉัน หรือว่าสามารถควบคุมอารมณ์ได้ดีกว่าฉันเวลาเกิดเรื่องไม่คาดฝันอย่างนั้นเหรอ"
"โถ่ น้องสาว น้องสาวที่แสนดีของพี่ การจะเป็นพี่สาวของเธอมันต้องมีคุณสมบัติพวกนั้นด้วยเหรอ" อู๋เยว่แกล้งทำหน้าสลด
"เรานับญาติกันตามอายุไม่ได้เหรอ ถึงฉันจะไม่ค่อยสุขุม แถมยังใจร้อนไปบ้างในบางที แต่ฉันสัญญาเลยนะว่าถ้ามีเธอเป็นน้องสาวเมื่อไหร่ ฉันจะปรับปรุงตัวเองอย่างจริงจัง จะพยายามเป็นพี่สาวที่ดีที่เธอสามารถพึ่งพิงได้ทุกเรื่องเลย ดีไหม ตกลงนะ" เธอทำทุกวิถีทางเพื่อจะได้นางฟ้าคนสวยมาเป็นน้องสาวให้จงได้!
"ตอนนี้คงยังไม่ได้หรอก" เจียงหลีตอบกลับด้วยรอยยิ้ม "แต่ถ้าวันไหนเธอทำตัวให้ดูเป็นผู้ใหญ่ที่พึ่งพาได้เหมือนพี่สาวจริงๆ แล้วล่ะก็ ถึงวันนั้นฉันค่อยยอมเป็นน้องสาวให้เธอก็ยังไม่สายเกินไปหรอก"
[จบบท]