บทที่ 537: คำถามจากเจียงหลี
"ฉันกับสหายซูคนนี้ บอกตามตรงว่าไม่ได้สนิทสนมอะไรกันเลยนะคะ" เจียงหลีเริ่มต้นอธิบายเสียงดังฟังชัด
"แต่เธอก็ทำตัวเหมือน... เอ่อ... เหมือนหมาบ้าที่คอยวิ่งไล่กัดฉันไม่ปล่อยเลยค่ะ เริ่มตั้งแต่กุเรื่องว่าฉันขี้งก ไม่อยากให้ใครมาดูทีวีที่บ้าน พาลซุบซิบว่าพอเห็นคนมาดูทีวีบ้านฉัน ฉันก็ชักสีหน้าไม่พอใจ จากนั้นก็ยังไม่หยุด ยังคอยยุแยงตะแคงรั่ว หาเรื่องลากฉันเข้าไปพัวพันกับปัญหาอยู่เรื่อย..."
เจียงหลีหันไปสบตากับกลุ่มจีนมุงที่เริ่มขยับเข้ามาใกล้ "เรื่องวุ่นๆ พวกนี้ ฉันว่าทุกคนคงเคยได้ยินมาบ้างใช่ไหมคะ? เอาล่ะ ต่อให้เรื่องเก่าๆ มันนานมาแล้ว ทุกคนอาจจะไม่แน่ใจ แต่เรื่องวันนี้ล่ะคะ? จู่ๆ เธอก็บุกมาสาดเสียเทเสีย พ่นคำพูดคำจาสกปรกโสโครกใส่ฉันแบบนี้ ถ้าเรื่องนี้เกิดกับพวกคุณบ้าง พวกคุณจะยืนยิ้มรับเหรอคะ?"
แต่ดูเหมือนซูม่านจะไม่ได้ฟัง เธอยังคงสบถด่ากราดด้วยถ้อยคำหยาบคายไม่หยุด
พอเจียงหลีเห็นว่าคนรอบข้างเริ่มเงียบเสียงลงเพราะคำพูดของเธอ มุมปากของเธอก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ "นั่นไงคะ ดูสิคะทุกคน ช่วยกันดูหน่อยเถอะ อาการแบบนี้ ถ้าไม่เรียกหมาบ้า แล้วจะให้เรียกอะไรได้อีกล่ะคะ? เธอด่าฉันว่าเลวทราม ต่ำช้า ไร้ยางอาย แถมยังป้ายสีว่าฉันเป็นผู้หญิงสำส่อน!"
น้ำเสียงของเจียงหลีเข้มขึ้น ดวงตาจ้องตรงไปยังซูม่านอย่างไม่เกรงกลัว "ฉันก็อยากจะถามกลับเหมือนกันค่ะ ว่าฉันไปเลวทรามยังไง? ต่ำช้าตรงไหน? หรือไร้ยางอายเรื่องอะไร? แล้วไอ้ที่ว่าฉันสำส่อนน่ะ... หลักฐานอยู่ไหนคะ?"
"พูดมาสิ!" เจียงหลีกดเสียงต่ำ "อธิบายความจริงให้ทุกคนฟังเดี๋ยวนี้เลย ว่าฉันไปทำตัวเลวทรามต่ำช้าที่ไหน หรือไปสำส่อนกับใครมา!"
"เหวินเยว่กับน้องๆ เป็นลูกบ้านฉัน!" ซูม่านแผดเสียงสู้ "แกมีสิทธิ์อะไรมายุ่งวุ่นวาย มาทำเป็นใจดีกับเด็กพวกนั้น! แกมีสิทธิ์อะไรไปเป่าหูพวกมัน ให้ร้ายฉันลับหลัง? แล้ววันนั้นน่ะ! แกไม่ได้พาไอ้หนุ่ม 2 คนเข้าบ้านเรอะ? พวกแกไม่ได้หมกตัวอยู่ในบ้านกันทั้งบ่ายเลยหรือไง!"
เวรเอ๊ย วันนี้มันวันอะไรของฉันวะเนี่ย! ซูม่านแทบอยากจะทึ้งหัวตัวเอง เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมถึงหัวฟัดหัวเหวี่ยงได้ขนาดนี้ แค่กลับมาจากบ้านแม่แล้วเห็นหน้ายัยเจียงหลี สติเธอก็เตลิดเปิดเปิง พ่นคำด่าพวกนั้นออกไปได้ยังไง
แต่ในเมื่อน้ำลายมันบ้วนออกไปแล้ว จะเรียกกลับคืนก็คงไม่ได้ เธอทำได้แค่กัดฟันข่มความรู้สึกผิด แล้วแถไปให้สุดทาง ยังไงก็ต้องกุเรื่อง ต้องยัดข้อหาให้ยัยสารเลวคนนี้จนได้!
เจียงหลีฟังข้อกล่าวหาแล้วก็แค่นหัวเราะออกมา "เหวินเยว่กับน้องๆ เป็นลูกบ้านคุณ อันนี้มันก็ถูกค่ะ แต่แล้วยังไงต่อคะ? มันเกี่ยวอะไรกับการที่ฉันจะเอ็นดูเด็กๆ ด้วยเหรอ? หรือว่าการที่ผู้ใหญ่ใจดีกับเด็กๆ มันเป็นความผิดร้ายแรงในยุคนี้ไปแล้ว?"
เธอยังคงพูดต่อด้วยน้ำเสียงสบายๆ "ส่วนที่คุณบอกว่าฉันไปพูดจาไม่ดีเกี่ยวกับคุณให้เด็กๆ ฟัง... ก็ดีเลยค่ะ งั้นเรามาพิสูจน์กันตรงนี้เลย เราเรียกเด็กทั้ง 3 คนออกมาถามต่อหน้าทุกคนนี่แหละ ว่าฉันเคยพูดจาแย่ๆ อะไรเกี่ยวกับตัวคุณให้พวกเขาฟังบ้าง"
พูดจบ เจียงหลีก็หันไปทางฟางจวี๋ที่ยืนฟังอยู่ "พี่สะใภ้คะ รบกวนพี่ช่วยเข้าไปเรียกเหวินเยว่กับน้องๆ ออกมาทีค่ะ"
"ได้เลยจ้ะ" ฟางจวี๋รับคำแข็งขัน เธอไม่แม้แต่จะชายตามองซูม่านที่กำลังดิ้นเร่าๆ แล้วรีบเดินตรงลิ่วเข้าไปในประตูบ้านครอบครัวเหวิน
ไม่นานนัก เด็กหญิง 3 คนพี่น้องก็จูงมือกันเดินออกมาต้อยๆ โดยมีฟางจวี๋อุ้มน้องชายคนเล็กของพวกเธอเดินตามออกมาด้วย
เจียงหลีปรับสีหน้าให้อ่อนโยนลง "เยว่เยว่จ๊ะ หนูช่วยบอกน้ากับทุกคนตรงนี้หน่อยได้ไหม ว่าน้าเจียงเคยพูดอะไรไม่ดีเกี่ยวกับน้าซูให้หนูฟังบ้างหรือเปล่า"
"ไม่เคยเลยค่ะ!" เหวินเยว่ส่ายหน้ายืนยันเสียงหนักแน่น "น้าเจียงไม่เคยพูดถึงน้าซูในทางไม่ดีให้หนูกับน้องๆ ฟังเลยแม้แต่คำเดียวค่ะ!"
เด็กหญิงเริ่มเล่าเหตุการณ์ "เมื่อตอนปีใหม่ปีที่แล้ว น้าซูทิ้งพวกเราไว้ที่บ้าน แล้วหนูก็ซุ่มซ่ามทำน้ำร้อนลวกมือตัวเองค่ะ น้าเจียงเห็นเข้าก็เลยพาพวกเราไปที่บ้านของน้า น้าเจียงช่วยทายาให้อย่างเบามือ แล้วก็ยังต้มบะหมี่ให้พวกเรากินด้วยค่ะ"
"ที่สำคัญนะคะ..." เหวินเยว่เน้นเสียง "ก่อนพวกเราจะกลับบ้าน น้าเจียงยังสอนหนูเลยว่า ไม่ควรไปก่อเรื่องให้น้าซูไม่สบายใจ น้าเจียงบอกให้หนูกับน้องๆ ต้องเชื่อฟังน้าซู"
"น้าเจียงบอกว่า พวกเราห้ามดื้อ ห้ามทำตัวงอแงอีก เพราะจะทำให้น้าซูโกรธ แล้วมันจะไม่ดี จะทำให้คุณพ่อที่ทำงานอยู่ไม่สบายใจไปด้วยค่ะ" เด็กหญิงเล่าต่อ
"พวกเรา 3 คนพี่น้องชอบไปบ้านน้าเจียง เพราะอิจฉาที่น้าเจียงถักเปียให้เวยเวยสวยมากๆ"
"พอช่วงปิดเทอมหน้าร้อน พวกเราก็เลยพาน้องๆ ไปเล่นที่บ้านน้าเจียงบ่อยๆ น้าเจียงเห็นพวกเรามองเปียของเวยเวยตาแป๋ว น้าเจียงก็ใจดีถักเปียสวยๆ แบบนั้นให้พวกเราด้วยค่ะ... ที่หนูพูดทั้งหมดเป็นเรื่องจริงนะคะ ต่อให้ใครมาถาม หนูก็จะตอบแบบนี้ค่ะ"
พอพี่สาวคนโตพูดจบ เหวินอี๋ น้องคนรองก็รีบพูดเสริมด้วยเสียงเจื้อยแจ้วว่า "ใช่ค่ะ! พวกเราไปบ้านน้าเจียง ไปเล่นกับพี่รุ่ยรุ่ย หานหาน แล้วก็น้องเวยเวยค่ะ!"