บทที่ 558: คุณกับฉันก็แต่งงานครั้งที่สองไม่ใช่หรือ
เซียวจิ่นรับคำเบาๆ "ครับ สหายเจียงหลีเป็นผู้ดำเนินรายการเด็กของสถานีโทรทัศน์เรา ความสามารถในการทำงานของเธอโดดเด่นมาก รายการที่เธอรับผิดชอบจึงเป็นที่ชื่นชอบของเด็กๆ ส่วนใหญ่"
"เธอไม่ได้อยู่บ้านเฉยๆ หรอกหรือคะ แล้วไปทำงานที่สถานีโทรทัศน์ของคุณได้ยังไง แถมยังเป็นผู้ดำเนินรายการอีก"
เสิ่นอวิ๋นขมวดคิ้วมุ่น สายตาจับจ้องไปที่เซียวจิ่น "อย่าบอกนะว่าใช้เส้นสายเข้าไป"
เซียวจิ่นส่ายหน้าปฏิเสธ "เรื่องนี้ผมไม่ทราบจริงๆ ตอนที่ผมย้ายมาที่สถานีโทรทัศน์ สหายเจียงหลีก็เริ่มเป็นที่รู้จักในสถานีแล้ว แต่ไม่ว่าเธอจะเข้ามาทำงานด้วยวิธีไหนก็ตาม ด้วยคุณสมบัติเพียบพร้อมขนาดนั้น ถ้าสถานีไม่รับเธอไว้ ถือเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่ของสถานีเลย"
"ความสามารถของเธอจะยอดเยี่ยมขนาดนั้นเชียวหรือคะ" ในน้ำเสียงของเสิ่นอวิ๋นเจือความรู้สึกบางอย่างคล้ายไม่พอใจ
ทว่าเซียวจิ่นดูเหมือนจะไม่ได้รับรู้ถึงอารมณ์นั้น เขายังคงอธิบายต่อ "ภาษาจีนกลางของสหายเจียงหลีได้มาตรฐานเป๊ะมาก แถมคุณภาพเสียงก็ไพเราะเป็นพิเศษ รูปร่างหน้าตาก็สะดุดตาทีเดียว คุณคงไม่เคยดูรายการที่เธอจัดสินะครับ ถ้าได้ลองดู คุณจะรู้เลยว่าทักษะการใช้ภาษาของเธอก็อยู่ในระดับที่ยอดเยี่ยมมาก"
"อย่างนั้นหรือคะ ดูท่าว่าถ้ามีเวลา ฉันคงต้องหาโอกาสดูรายการที่คุณว่านี่เสียแล้ว"
เสิ่นอวิ๋นละสายตากลับไปมองหนังสือในมือตามเดิม พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยจนยากจะคาดเดาความรู้สึก
"เด็กๆ ของศาสตราจารย์ลั่วไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของสหายเจียงหรอกค่ะ"
เซียวจิ่นถามกลับ "สามีของสหายเจียงหลีแต่งงานครั้งที่สองหรือครับ"
เขาอาศัยอยู่ในบ้านพักข้าราชการแห่งนี้มานานพอสมควร จึงเคยได้ยินกิตติศัพท์ของศาสตราจารย์ลั่วอยู่บ้าง
เสิ่นอวิ๋นย้อนกลับทันควัน "แล้วคุณกับฉันไม่ใช่หรือคะ!"
สีหน้าของเซียวจิ่นสะดุดไปวูบหนึ่ง เห็นได้ชัดว่ากำลังจุกกับคำพูดสวนกลับของเสิ่นอวิ๋น
"สถานการณ์ของศาสตราจารย์ลั่วก็คล้ายๆ กับคุณ ภรรยาคนก่อนของเขาเสียชีวิตเพราะคลอดยากตอนให้กำเนิดลูกคนที่สอง เขาเลยต้องแต่งงานกับสหายเจียงเพื่อหาคนมาช่วยดูแลลูกทั้งสามคน"
"เป็นอย่างนี้นี่เอง" เซียวจิ่นพยักหน้ารับรู้ แต่ในใจกลับกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องอื่น จนสีหน้าแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อยอย่างที่คนมองแทบไม่ทันสังเกต
เสิ่นอวิ๋นไม่มีสมาธิจะอ่านหนังสือต่ออีกต่อไป เธอจึงวางมันลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะปิดโคมไฟแล้วล้มตัวลงนอนโดยหันหลังให้กับเซียวจิ่น
"อ้อ ผมอยากคุยกับคุณเรื่องจูเลี่ยนหน่อย"
เซียวจิ่นล้มตัวลงนอนตาม เขาเอื้อมมือไปปิดโคมไฟฝั่งตัวเอง ก่อนจะได้ยินเสิ่นอวิ๋นถามกลับมา "จูเลี่ยนเป็นอะไรไปหรือคะ"
"คุณไม่สังเกตบ้างหรือครับว่า ปกติจูเลี่ยนเงียบเกินไปมาก
ถ้าไม่มีคนชวนคุยก่อน เขาก็แทบจะไม่ยอมปริปากพูดอะไรเลย แถมยังชอบนั่งเหม่อลอยคนเดียวบ่อยๆ
ผมกังวลว่าถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ มันจะไม่ดีต่อพัฒนาการทางอารมณ์และบุคลิกของแก"
"ปกติแกก็เป็นเด็กไม่ค่อยพูดอยู่แล้วนี่คะ..." แม้เสิ่นอวิ๋นจะตอบไปเช่นนั้น แต่ลึกๆ ในใจเธอกลับรู้สาเหตุดีกว่าใคร
ที่จูเลี่ยนเงียบขรึมถึงเพียงนี้ ปัจจัยหลักย่อมมาจากตอนที่เธอยังไม่กลับประเทศ ช่วงที่จูเลี่ยนยังแบเบาะ อายุราวหกเดือน เธอกับออสตินเอาแต่ทะเลาะเบาะแว้งกันไม่เว้นวัน ซึ่งมันอาจสร้างบาดแผลในใจให้ลูกโดยไม่รู้ตัว
แต่ถึงจะรู้ต้นสายปลายเหตุ แล้วเธอจะทำสิ่งใดได้
สำหรับลูกชายคนนี้ เธอไม่สามารถพูดได้เต็มปากว่ารัก หรือชัง
หากจะถามหาเหตุผล
ก็คงเพราะเขาไม่ใช่เด็กที่เธอปรารถนา ไม่ใช่ชีวิตที่เธอเฝ้ารอคอยด้วยความยินดีหรือความหวัง
เขาเป็นเพียง 'ผลผลิต' ที่เกิดจากชีวิตสมรสอันล้มเหลวระหว่างเธอกับออสติน ไม่ใช่ 'ผลึกแห่งความรัก' ที่แท้จริง
อาจเพราะด้วยความคิดเช่นนี้ เธอมองลูกชายเป็นเพียงหน้าที่ที่ต้องดูแลไม่ให้อดอยากหรือหนาวเหน็บเท่านั้น ส่วนความรักความเอาใจใส่ที่ลึกซึ้งไปกว่านั้น... ดูเหมือนว่าเธอจะไม่เคยมีให้เลย
"ช่วงที่คุณอยู่บ้าน ผมอยากให้คุณใช้เวลากับจูเลี่ยนให้มากขึ้นหน่อย" เซียวจิ่นเอ่ยปากแนะนำ
เสิ่นอวิ๋นยังคงนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่
"เด็กทุกคนต้องการความรักและความอบอุ่นจากพ่อแม่ โดยเฉพาะเด็กที่ยังเล็กมาก"
"...คุณก็เป็นพ่อแกนี่คะ เวลาคุณอยู่บ้านปกติก็หาเรื่องคุยกับแกให้มากขึ้นสิ"
"ผมย่อมต้องพยายามสื่อสารกับลูกให้มากขึ้นอยู่แล้ว แต่คุณคือแม่ ซึ่งเป็นบทบาทที่สำคัญที่สุดในกระบวนการเติบโตของลูก ผมหวังว่าคุณจะเก็บคำพูดของผมไปคิด และช่วยแบ่งเวลามาดูแลจูเลี่ยนให้มากขึ้น"
"ฉันเข้าใจแล้วค่ะ" เสิ่นอวิ๋นเพียงรับคำส่งๆ แต่ในใจกำลังคิดสิ่งใดอยู่นั้น มีเพียงเธอผู้เดียวที่ล่วงรู้
[จบบท]