บทที่ 591: จิตใจดี มีน้ำใจ
หวังชุนฮวาขยับเข้าไปซุบซิบข้างหูหลี่ต้าหนิว ทำเสียงเบาๆ พอให้ได้ยินกันแค่สองคน “แหม ก็มันว่างนี่นา ไม่มีอะไรทำ พวกเราก็เลยมาผสมโรงมุงดูความครึกครื้นกับเขาหน่อย ผิดด้วยเหรอ”
หลี่ต้าหนิวหัวเราะหึๆ ในลำคอ ทำทีเป็นไม่สนใจไยดี แต่หางเสียงที่ตวัดขึ้นในประโยคถัดมากลับปิดบังความอิจฉาไว้ไม่มิด “ก็ลูกเขยบ้านเจียงนั่นน่ะสิ โอ๊ย ฉันเห็นแล้วยอมรับเลยว่าดีจริงอะไรจริง ทั้งขาว ทั้งหล่อ ดูดีมีสกุล แค่เห็นปราดเดียวก็รู้ทันทีว่าเป็นพวกปัญญาชนชั้นสูง แถมตอนมายังขับรถเก๋งคันเล็กๆ นั่นมาด้วย ฉันฟันธงเลยว่าฐานะทางบ้านต้องไม่ใช่ธรรมดาๆ แน่นอน”
“แต่เขาจะดีเลิศเลอแค่ไหน มันก็เรื่องของเขาสิ ไม่เห็นจะเกี่ยวกับเราตรงไหน!” หวังชุนฮวาถอนหายใจพรืด ทำเป็นพูดปลงๆ พลางชี้ชวนให้ดูเป้าหมายใหม่
“นั่นๆ เธอเห็นเด็กสามคนนั่นหรือยัง?! โอ๊ยคุณพระคุณเจ้า หน้าตาน่ารักน่าชังยังกับตุ๊กตาแก้วแน่ะ แถมยังดูติดหลีเป่าแจ ทั้งที่เป็นแค่แม่เลี้ยงนะนั่น”
“เฮ้อ คนเรานี่มันเทียบกันไม่ได้จริงๆ นะเธอ” หลี่ต้าหนิวบ่นอุบอิบ พยักพเยิดหน้าไปทางกลุ่มคนหน้าบ้านผู้ใหญ่บ้าน
“ในหมู่บ้านเราน่ะเหรอ แม่เลี้ยงก็มีให้เห็นถมไป ลูกสาวบ้านอื่นที่แต่งออกไปเป็นแม่เลี้ยงให้คนหมู่บ้านอื่นก็มีตั้งเยอะ แต่จะมีสักกี่คนที่ดวงดีแบบยัยหลีเป่า? ต่อให้ฝ่ายชายเป็นพ่อม่ายเรือพ่วง มีลูกติดตั้งสามคน แต่ดูท่าทางภูมิฐานขนาดนั้นสิ ให้ตายเถอะ ต่อให้มีลูกพ่วงมาอีกสักสองคน ฉันว่าสาวๆ ทั้งหมู่บ้านก็ยังแย่งกันอยากแต่งด้วยอยู่ดีนั่นแหละ”
หลี่ต้าหนิวอดสงสัยไม่ได้จริงๆ ว่าผู้ใหญ่บ้านเจียงไปสรรหาผู้ชายชั้นเลิศขนาดนี้มาให้ลูกสาวตัวเองได้ยังไงกันหนอ
“นี่ก็น่าคิดนะ ว่าผู้ใหญ่บ้านแกไปใช้เส้นสายใคร หาลูกเขยโปรไฟล์ดีขนาดนี้มาให้หลีเป่าได้” หวังชุนฮวาเองก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างแรง
กลุ่มปัญญาชนหญิงที่ยืนจับกลุ่มเม้าท์มอยอยู่ไม่ไกลก็อยู่ในอาการเดียวกัน คือตาร้อนผ่าวด้วยความอิจฉาเจียงหลีอย่างปิดไม่มิด
“ตอนแรกฉันก็นึกว่ายัยคุณหนูจอมสำออยลูกสาวผู้ใหญ่บ้านจะต้องระเห็จไปตกระกำลำบากซะอีก ใครจะไปคิดว่าสหายชายที่แต่งงานด้วยจะหล่อเหลาปานเทพบุตร แถมบุคลิกยังดูดีไร้ที่ติขนาดนี้”
“ถ้าเป็นพ่อม่ายงานดีขนาดนี้นะ ต่อให้เป็นฉัน ฉันก็ยอม! ยอมไปเป็นแม่เลี้ยงให้เด็กสามคนนั่นเลยเอ้า!”
อีกคนเสริมขึ้นมา “พวกเธอว่าไหม เดี๋ยวนี้เจียงหลีดูสวยเปล่งปลั่งกว่าตอนยังไม่แต่งงานอีกนะ”
“ไม่ใช่แค่สวยขึ้น แต่บุคลิกเปลี่ยนไปเลยต่างหาก”
“จริง! เมื่อก่อนเจียงหลีดูเป็นคุณหนูขี้วีน ซื่อบื้อนิดๆ แต่ดูตอนนี้สิ ทั้งสง่างาม ทั้งอ่อนหวาน ดูเป็นผู้ดีไปเลย”
“แหม ก็มีสามีระดับนั้นอยู่ข้างๆ คอยอบรมบ่มนิสัยนี่นา ถ้าไม่เปลี่ยนไปในทางที่ดีสิถึงจะแปลก”
“แล้วเด็กสามคนนั่นก็น่ารักซะเหลือเกิน เจียงหลีนี่มันโชคดีจริงๆ!”
“โชคดียังไง?”
“อ้าว ก็ไม่ต้องอุ้มท้องคลอดเองให้เจ็บ แต่กลับมีลูกน่ารักๆ ตั้งสามคนมาให้เลี้ยงเลย นี่มันไม่เรียกว่าความสุขเหรอ? แถมดูท่าทางเด็กๆ ก็รักใคร่สนิทสนมกับเจียงหลีดีซะด้วย”
ในขณะที่วงสนทนานอกรั้วบ้านกำลังเมามันอยู่กับหัวข้อ “ความโชคดีของเจียงหลี” กันอย่างถึงพริกถึงขิงนั้นเอง สองพี่น้องเจียงอีเฉินและเจียงอีหงก็เดินหิ้วถุงลูกอมคละแบบถุงใหญ่ออกมาจากในบ้าน ดูด้วยสายตาแล้วน่าจะหนักคนละเกือบ 10 จิน
ทั้งคู่เดินตรงเข้ามาแจกจ่ายลูกอมให้กับทุกคนที่ยืนมุงอยู่ เจียงอีเฉินในฐานะพี่ชายก็เป็นฝ่ายประกาศด้วยเสียงเจื้อยแจ้วว่า “คุณอาเขยกับอาหญิงของผมให้เอามาแจกครับ! บอกว่าเป็นลูกอมแต่งงานย้อนหลังให้ทุกคนครับ!”
พอได้ยินว่ามีของฟรี ทุกคนต่างก็ยื่นมือไปรับลูกอมห่อสีสวยในมือกันถ้วนหน้า พร้อมทั้งกล่าวคำอวยพรเป็นสิริมงคลไม่ขาดปาก
“ตายจริง!” หลี่ต้าหนิวเป็นคนแรกที่ร้องเสียงหลง “ลูกอมนี่มันมีรูปกระต่าย! หรือว่า... หรือว่านี่จะเป็นลูกอมนมยี่ห้อต้าไป๋ทู่ในตำนาน ที่ขายในสหกรณ์การค้าและการตลาดนั่น?!”
“ใช่แน่ๆ! ลูกอมนมยี่ห้อต้าไป๋ทู่ของจริง! ฉันจำได้ ฉันเคยเห็นวางโชว์อยู่ในตู้กระจกที่สหกรณ์การค้าและการตลาด” หวังชุนฮวารีบยืนยันเสียงแข็ง
ชุยปากลำโพงขมวดคิ้วพลางบีบลูกอมอีกแบบที่นุ่มนิ่มเหมือนปุยฝ้ายในมือ “แล้วไอ้อันนิ่มๆ หยุ่นๆ นี่มันคือลูกอมแน่เหรอ?”
“ก็เจ้าหนูเฉินเขาเอามาแจก มันก็ต้องใช่ลูกอมสิ! หรือถ้าเธอรังเกียจไม่อยากได้ ก็ส่งมาทางนี้เลย!” หวังชุนฮวาแสร้งทำทียื่นมือแบไปตรงหน้าชุยปากลำโพงทันที
“ว้าย ไม่ต้องเลย!” ชุยปากลำโพงโวยวายกลบเกลื่อน รีบกำลูกอมทั้งหมดในมือยัดใส่กระเป๋ากางเกงของตัวเองแน่น
“นี่มันของฉัน เธอก็มีส่วนของเธอแล้ว อย่ามาเนียนแย่งกันนะ!” พอยัดของเสร็จเรียบร้อย เธอก็อดที่จะชื่นชมไม่ได้
“สองผัวเมียบ้านนี้เขาช่างเอาใจคนเก่งจริงๆ แต่งงานกันไปตั้งเกือบสองปี พอกลับมาเยี่ยมบ้าน ยังอุตส่าห์นึกถึงเรื่องแจกลูกอมแต่งงานย้อนหลังให้พวกเราด้วย”
“ก็ต้องบอกว่ายัยหลีเป่าเขาเป็นคนจิตใจดี รู้จักเห็นอกเห็นใจคนอื่น แล้วก็ใจกว้างสมเป็นลูกผู้ใหญ่บ้านนั่นแหละ” หวังชุนฮวาสรุป
“ดูสิ ในมือฉันนี่มีตั้งหลายอย่างแน่ะ” หลี่ต้าหนิวแบมือโชว์ “ไม่แค่ไอ้ลูกอมนิ่มๆ กับต้าไป๋ทู่นะ ยังมีลูกอมถั่วหอมๆ กับลูกอมรสส้มด้วย!”
[จบบท]