บทที่ 637: เจตนาร้าย
สวีชุนเสียอยากจะพุ่งเข้าไปตบโต้กลับไปใจจะขาด แต่เธอก็กลัวว่าถ้าเสียงดังเกินไป เพื่อนบ้านจอมสอดรู้สอดเห็นคงแห่กันมามุงดูเรื่องสนุกที่หน้าประตูบ้าน หญิงสาวจึงทำได้เพียงข่มความโกรธที่คุกรุ่นจนแทบระเบิดเอาไว้
“โวยวาย! โวยวายอะไรกันนักหนา! วันๆ ไม่ทำอะไร เอาแต่กินจนพุงกาง ไม่เคยคิดจะช่วยงานที่บ้านหาคะแนนงานเพิ่มเลยหรือไง เก่งแต่รังแกกันเองในบ้านนี่แหละ! นี่ฉันไปทำกรรมอะไรมานักหนา ถึงได้มีแต่พวกตัวสูญเปล่าเกิดมาคอยผลาญชีวิตฉัน ทำให้ฉันไม่ได้อยู่อย่างสงบสุขเลยสักวันเดียว!”
เสียงแหบแห้งเหมือนฆ้องแตกของแม่สวีตะโกนด่าทอมาจากห้องโถงกลาง ทว่ายังไม่ทันสิ้นเสียงดี เสียงหวานเลี่ยนที่แฝงความร้ายกาจของหวังซิ่งก็ดังแทรกขึ้นมาทันควัน
“น้องสามอายุก็ปูนนี้แล้วนะคะแม่ ฉันว่าเราควรรีบหาคู่ครองดีๆ ให้เธอได้แล้ว ขืนปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไป เดี๋ยวน้องสามจะกลายเป็นสาวแก่ขึ้นคานไปซะเปล่าๆ”
หวังซิ่งแสร้งทำเป็นหวังดี “อ้อ จริงสิคะ เมื่อวานนี้น้าสะใภ้สามของฉันแวะมาที่บ้านใช่ไหมคะ เธอเล่าว่าหัวหน้าในที่ทำงานของน้าชายสามกำลังฝากคนหาภรรยาให้ลูกชายเขาอยู่พอดี ได้ยินว่าทางนั้นเขาทุ่มสุดตัวเลยนะคะ ให้สินสอดตั้ง 500 หยวน!
แถมยังมีตำแหน่งคนงานชั่วคราวให้ฝ่ายหญิงอีกหนึ่งตำแหน่ง ยังไม่พอนะคะ เขายังจะตัดชุดใหม่ให้ตั้งแต่หัวจรดเท้าอีก 2 ชุดเต็มๆ พอแต่งเข้าไปแล้วก็สบายไปทั้งชาติ ไม่ต้องทำงานหนักอะไรเลย แค่คอยดูแลลูกชายเขา ทำกับข้าว แล้วก็ปัดกวาดเช็ดถูบ้านนิดๆ หน่อยๆ เท่านั้นเอง”
“อะไรนะ! สินสอด 500 หยวนเลยเหรอ! ซิ่งเอ๋อร์ นี่เธอมั่นใจนะว่าแม่หูไม่ฝาด?” ดวงตาของแม่สวีลุกวาวด้วยความโลภ น้ำเสียงที่ใช้ถามเต็มไปด้วยความตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด
“โธ่แม่ เรื่องสำคัญขนาดนี้ฉันจะกล้าโกหกได้ยังไงคะ เกิดถึงเวลาจริงๆ เขาให้ไม่ถึง 500 ฉันก็แย่สิ ต้องควักเงินตัวเองมาโปะหรือไง แถมฉันก็ไม่มีเงินสักหน่อย”
หวังซิ่งรีบตอกย้ำความน่าเชื่อถือ “ถ้าแม่เห็นว่าข้อเสนอนี้ใช้ได้ พรุ่งนี้ฉันจะได้รีบเข้าไปในเมือง ไปส่งข่าวน้าสะใภ้ฉันเลย”
แม่สวีรีบพยักหน้าหงึกหงัก “แล้ว... แล้วบ้านฝ่ายชายเขาทำงานอะไรกันล่ะ อยู่ในเมืองเลยเหรอ?”
“ใช่ค่ะแม่ อยู่ในเมืองเลย” หวังซิ่งรีบสาธยาย
“พวกเขาพักอยู่ในบ้านพักข้าราชการที่เดียวกับครอบครัวน้าชายสามของฉันเลยค่ะ ฐานะดีมากๆ
พ่อของฝ่ายชายเป็นถึงหัวหน้าสถานีธัญพืช ส่วนแม่ก็เป็นหมอทำงานอยู่ที่สถานีอนามัย ที่บ้านมีแค่น้องสาวอีกคนเดียว กำลังเรียนมัธยมต้นปีที่ 2 สรุปคือทั้งบ้านมีแค่ 4 คนเท่านั้นเองค่ะ”
“โห เงื่อนไขดีขนาดนี้... แล้วตัวผู้ชายเขามีปัญหาอะไรหรือเปล่า...” แม่สวีเริ่มลังเลใจ ของดีราคาถูกมักไม่มีในโลก
หวังซิ่งรู้ทันความคิดของแม่สามี เธอรีบอธิบายต่อทันที “คือ... ตอนเด็กๆ เขาเคยป่วยเป็นโรคโปลิโอน่ะค่ะ เลยทำให้ขาทั้งสองข้างพิการ แต่เรื่องหน้าตานี่หายห่วงได้เลยนะคะ เขาหน้าตาดี สะอาดสะอ้านมาก...”
หวังซิ่งยังอธิบายคุณสมบัติของ 'ว่าที่เจ้าบ่าว' ไม่ทันจบด้วยซ้ำ สวีชุนเสียที่ทนฟังอยู่ข้างนอกไม่ไหวอีกต่อไปก็ผลักประตูพุ่งพรวดเข้ามาในห้องโถงกลาง
“หวังซิ่ง แกมันฝันกลางวัน!” สวีชุนเสียตะโกนลั่น เธอไม่พูดพร่ำทำเพลง ตรงดิ่งเข้าไปกระชากกลุ่มผมของหวังซิ่งอย่างแรง ชั่วขณะนั้นราวกับเธอพร้อมจะยอมตายไปด้วยกันให้รู้แล้วรู้รอด
“แกกล้าดียังไงมายุยงแม่ฉัน! คิดจะขายฉันกิน เพื่อเอาเงินสินสอดบ้าๆ นั่นเข้ากระเป๋าตัวเองใช่ไหม! หวังซิ่ง ในเมื่อแกจงใจขุดหลุมฝังฉัน ไม่ให้ฉันมีทางรอด งั้นแกก็อย่าอยู่เป็นสุขเลย!”
“กรี๊ด! นังเด็กบ้า! นี่แกจะฆ่าฉันเหรอ ปล่อยนะ!”
“แกทำอะไรของแก! ปล่อยพี่สะใภ้เดี๋ยวนี้!” แม่สวีถลาเข้าไปพยายามดึงตัวสวีชุนเสียออก แต่เรี่ยวแรงของหญิงสาวที่กำลังเดือดดาลนั้นมีมากเหลือเกิน
“ข้อเสนอแต่งงานที่พี่สะใภ้แกอุตส่าห์หามาให้มันไม่ดีตรงไหน! ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันตกลง! พรุ่งนี้ฉันจะให้พี่สะใภ้แกไปตอบตกลงเขา แกไม่อยากแต่งก็ต้องแต่ง!”
แม่สวีหันไปตวาดใส่สวีชุนเซียงที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่มุมห้อง “แล้วแกจะยืนทื่อเป็นตอไม้อยู่ทำไม! รีบไปตามพ่อแกกับพวกพี่ชายใหญ่กลับมาบ้านเดี๋ยวนี้เลย! บอกว่าฉันมีเรื่องด่วนจะคุยด้วย!”
“หนู... หนูไม่ไป” สวีชุนเซียงปฏิเสธเสียงสั่น
แต่เหมือนสวรรค์จะไม่เข้าข้างใคร พ่อสวีเดินเข้าประตูรั้วลานบ้านมาในจังหวะนั้นพอดีเป๊ะ เมื่อได้ยินเสียงโครมครามและการต่อสู้กันอุตลุดในห้องโถงกลาง เขาก็ขมวดคิ้วมุ่น ตะโกนถามเสียงเข้ม
“หนวกหูจริง! นี่มันเกิดเรื่องอะไรกันอีก?!”
“ตาแก่! คุณกลับมาแล้วเหรอ?!” แม่สวีดีใจราวกับเห็นพระผู้ช่วยชีวิต
“คุณ! รีบมาช่วยฉันดึงนังเด็กเหลือขอนี่ออกไปที! ดูสิมันทำร้ายสะใภ้ใหญ่จนยับเยินไปหมดแล้ว!”
เมื่อพ่อสวีเข้ามาและกระชากตัวสวีชุนเสียออกไปได้สำเร็จ หวังซิ่งก็แกล้งทำเป็นหมดแรง ทรุดตัวลงไปกองกับพื้นทันที สองมือทุบพื้นร้องไห้ฟูมฟายเสียงดังลั่น
“ฉันจะหย่า! ฉันไม่อยากอยู่บ้านนี้อีกต่อไปแล้ว! ฮือ... ฉันไปทำอะไรให้ใครนักหนา ฉันก็แค่อยากจะหาเรื่องดีๆ หาคู่ครองดีๆ ให้กับครอบครัว ทำไม... ทำไมฉันต้องมาโดนน้องสาวสามีทำร้ายร่างกายย่ำยีศักดิ์ศรีกันขนาดนี้ด้วย!”
สภาพของหวังซิ่งดูน่าเวทนาไม่น้อย ผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกับรังนก บนใบหน้าขาวๆ และลำคอระหงปรากฏรอยเล็บขีดข่วนเป็นทางยาวจนเลือดซิบ แน่นอนว่า สวีชุนเสียที่ยืนหอบหายใจอย่างเกรี้ยวกราดอยู่ ก็ไม่ได้มีสภาพดูดีไปกว่ากันสักเท่าไหร่
[จบบท]