หลินหว่านทะลุมิติเข้าไปในนิยายแนวยุค 70 กลายเป็นพี่สะใภ้ตัวร้ายของพระเอก
แม่สามีทั้งร้ายกาจ ส่วนน้องสาวสามีก็เป็นดอกบัวขาวใจดำ
สามีแม้จะหล่อเหลา แต่ทั้งหูหนวกและพิการ
ครอบครัวฝั่งแม่ก็มีแต่คนเจ็บออด ๆ แอด ๆ ไม่มีใครคอยหนุนหลังเธอเลย
【ช่างเป็นสะใภ้น้อยที่น่าเวทนาเสียจริง!】
ชาวบ้านต่างพูดกันว่า "ถ้าไม่แยกบ้าน สะใภ้น้อยคนนี้คงไม่มีทางรอด"
แม่สามีตัวร้ายแค่นหัวเราะ "แยกบ้านงั้นหรือ? ฝันไปเถอะ!"
แต่ผ่านไปไม่กี่วัน แม่สามีกลับร้องไห้คร่ำครวญ ขอร้องให้แยกบ้านเอง!
【หลินหว่าน: จะแยกบ้านเหรอ? ฝันไปเถอะ!】
หลินหว่าน ผู้เป็นทั้งพี่สะใภ้และสะใภ้ตัวร้าย ประกาศชัดว่า...
ความลำเอียงเป็นโรค ต้องรักษา!
ทั้งขี้เกียจ ตะกละ และชอบก่อเรื่อง ก็เป็นโรคเหมือนกัน ยิ่งต้องรักษา!
เธอรักษาจนพวกนั้นร้องห่มร้องไห้ ถึงได้รู้ว่า "การทำงานคือสิ่งที่น่าภาคภูมิใจที่สุด" ส่วนคนเจ้าเล่ห์ ขี้เกียจ และชอบเอาเปรียบผู้อื่นนั้นน่าละอายที่สุด!
ต่อมา...
สะใภ้ผู้แสนอาภัพกลับกลายเป็นหมอเทวดาผู้เลื่องชื่อ
สามีพิการก็ลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง ทั้งสูง หล่อ หาเงินเก่ง แถมยังรักและเอาใจภรรยาสุด ๆ
หลินหว่านนั่งแทะเมล็ดทานตะวัน พลางชมละครครอบครัวฝ่ายสามีที่วุ่นวายไม่เว้นแต่ละวัน
ชีวิตแบบนี้... ช่างสุขสบายเหลือเกิน