เสพติดเธอจนถอนตัวไม่ขึ้น

ในแวดวงชนชั้นสูงของเหล่าตระกูลมหาเศรษฐี มีคำพูดเล่าต่อกันอยู่สองข้อ

หนึ่ง—โจวสือจิงไม่ใช้ของที่คนอื่นเคยใช้ ต่อให้ชอบจนแทบคลั่ง แต่หากสิ่งนั้นถูกคนอื่นแตะต้อง เขาก็จะทำลายมันทิ้งอย่างไม่ลังเล

สอง—หัวใจของเขาเย็นเยียบราวถูกน้ำแข็งผนึก สายตาไม่เคยหยุดอยู่ที่ใคร

ต่อมาเวินซวี่เสวี่ยจึงพบว่า คำพูดทั้งสองข้อนั้นผิดมหันต์

เพราะเขายอมยกเว้นให้เธอ ครั้งแล้วครั้งเล่า

ตอนพบโจวสือจิงครั้งแรก เวินซวี่เสวี่ยมีอายุสิบขวบ เขายืนอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าเย็นชา ดูราวกับพญายมที่ยังมีชีวิต คำว่า “พี่ชาย” ยังไม่ทันหลุดจากปาก เธอก็ร้องไห้โฮแล้ววิ่งหนีไป

ตอนพบเขาครั้งที่สอง เธออายุสิบห้าและกำลังอยู่ในวัยแตกเนื้อสาว จู่ ๆ ก็รู้สึกขึ้นมาว่า พี่ชายคนนี้หล่อเหลือเกิน

ตอนพบเขาครั้งที่สาม เธอโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว เวินซวี่เสวี่ยรวบรวมความกล้าเรียกเขา

โจวสือจิงหยุดฝีเท้าและหันกลับมา

หญิงสาวยืนยิ้มอยู่ไม่ไกล ก่อนถามว่า

“นอนกับฉันไหม?”

เขาตอบว่า “ได้”

นั่นเป็นครั้งแรก

ต่อมาเวินซวี่เสวี่ยเดินทางไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศ มีแฟนหนุ่มคนใหม่ และพาเขากลับประเทศมาด้วย

คนทั้งสองยืนเคียงข้างกัน ต่างก็อยู่ในวัยหนุ่มสาว ฝ่ายชายเก่ง ฝ่ายหญิงงาม เหมาะสมกันราวกับสวรรค์สร้าง

โจวสือจิงมองพวกเขาด้วยแววตานิ่งลึก ไร้ระลอกอารมณ์แม้แต่น้อย

คืนก่อนวันหมั้นของเวินซวี่เสวี่ย กรุงปักกิ่งมีหิมะตกหนักอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

บริเวณถนนอิ๋งปิน ชายหนุ่มจับแขนหญิงสาวไว้ ก้มตาลงแล้วเอ่ยว่า

“ถ้าอย่างนั้น ให้ฉันเป็นชู้รักของเธอดีไหม?”

นั่นเป็นครั้งที่สอง

* พระเอกอายุมากกว่านางเอก ทั้งคู่รักเดียวและมีความสัมพันธ์กันเพียงคนเดียว

* พระเอกและนางเอกไม่มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือด