โจวซือเถียนทะลุมิติเข้าไปอยู่ในร่างตัวประกอบหญิงในนิยายยุคสมัยเรื่องหนึ่ง ที่มีชื่อและแซ่เดียวกับเธอ
เธอกลายเป็นน้องสาวฝาแฝดของนางเอก เพราะพ่อแม่สงสารที่นางเอกสุขภาพอ่อนแอ จึงส่งเธอที่ยังไม่พ้นเดือน ไปเลี้ยงไว้ในชนบท
เด็กน้อยผู้น่าสงสารที่พ่อไม่รัก แม่ไม่เอ็นดู ปู่ย่าก็ไม่ใส่ใจ ต้องทนทุกข์ลำบากอยู่ในชนบทมาตลอด
กระทั่งภายหลังถูกพากลับเข้าเมือง ก็ยังถูกนางเอกขับเน้นจนดูไร้ค่าไปเสียทุกอย่าง
ตอนที่โจวซือเถียนลืมตาขึ้นมา เป็นช่วงที่เธอเพิ่งถูกผลักตกลงจากไหล่เขาพอดี
พร้อมกับได้รับระบบเก็บรวบรวมอารมณ์มาระบบหนึ่ง
โจวซือเถียนหันกลับมารีดผลประโยชน์จากระบบอย่างไม่ปรานี
ของขวัญสำหรับผู้เล่นใหม่?
ทั้งเงินและคูปอง?
เด็กเท่านั้นแหละที่ต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง โจวซือเถียนประกาศชัดว่า เธอเอาหมด!
เจ้าของร่างเดิมอดทนทำงานหนัก อุทิศตนเพื่อครอบครัวโดยไม่บ่นสักคำ
แต่เธอไม่ใช่แบบนั้น
บทตัวประกอบที่รอวันเป็นปุ๋ยให้คนอื่น ใครอยากเป็นก็เป็นไป เธอขอคว่ำโต๊ะไม่เล่นตามบทแล้ว!
โจวซือเถียนพับแขนเสื้อขึ้น แล้วจัดการคนที่เคยรังแกเจ้าของร่างเดิมทีละคน
ค่าคะแนนอารมณ์พุ่งสูงขึ้นไม่หยุด จนระบบตื่นเต้นเสียยิ่งกว่าตัวเธอ
ค่าคะแนนอารมณ์ 1 แต้ม แลกซาลาเปาไส้เนื้อได้ 1 ลูก
7 แต้ม แลกหมูสามชั้นพะโล้ 1 จาน
ยังมีไก่อบ เป็ดย่าง ห่านย่าง...
โจวซือเถียนยิ้มทันที
กินซาลาเปาไส้เนื้อ จิบน้ำตาลทรายแดง แล้วมองค่าคะแนนอารมณ์ที่ผู้คนมากมายช่วยกันมอบให้บนหน้าจอระบบ
ยังคิดว่าเธอเป็นเด็กน้อยน่าสงสารที่ใครจะรังแกก็ได้อยู่หรือ?
มาหนึ่งคนจัดการหนึ่งคน
มาสองคนจัดการเป็นคู่!
ระบบนับค่าคะแนนอารมณ์ของตัวเองอย่างมีความสุข ก่อนเอ่ยชมโจวซือเถียนว่า
“สมแล้วที่เป็นโฮสต์ของฉัน เก่งจริง ๆ!”
ป้ายกำกับ: ยุคสมัย, ตัวประกอบหญิง, ระบบ, ทะลุมิติเข้านิยาย, นิยายยุค 70, เบาสมอง